میان شعله های شهوت و عشق پسری را مرد می کنم          و بکارت خسته مان میان ناله ها گم می شود   هنگام لذت کامل . .                       آن نفرت درون چشم ها چیست پس؟ چشم های مرا می بندد و فرار می کند از من و من ، خسته و حیرت زده در برزخ تخت بر سینه های دخترانه ام دست می کشم مرد ،       ترسیده از خود ِ سیاهش                                     دور می شود از من انگار      زن           تجلی چیزیست که فراموش باید شود در او   سیگاری           لبخندی                   فراموش می کنیم اینها را                تا دفعه بعد                               شاید . . .    

تازه فهمیده ام که سرانجام پس از بیست و چند سال

                            یاد گرفته ام
                                           
                                             معمولی باشم

          مثل همه

             نه مثل من

انگار من وجود ندارد در دنیای آشفته ی مثلا مدرن ما !

یکی شده ام از هزار

                  از میلیون

پذیرفته ام انگار
 
                      شاد زیستن گوسفندی را . . .

 

---