بیا سرباز خانه ای راه بیندازیم

و دستور تیر باران تمام شهر را بدهیم

بیا فالگیر خانه ای راه بیندازیم

و دروغ ببافیم برای دختران جوان و زنان میانسالِ شکاک

بیا اخلاق را زیر پا بگذاریم

بیا خودمان را از قید و بند جامعه رها کنیم

بیا فریاد کنیم و آتش بزنیم تک تک خانه های شهر را

بیا سوزن بریزیم کفِ خیابان

بیا شیشه بشکنیم

کبوتر ها را بکشیم با تیر و کمان و از تیر چراغ برق آویزان کنیم

بیا لذت ببریم از صدای جیغ دخترکان

بیا دعوا کنیم

رها کن این قید و بند و تعهد را

بیا پرواز کنیم

بیا


--------------------------------------------------------------------------------

خودم را هر روز تکرار می کنم

همه چیز در پچ پچی مبهم و گنگ

            در لفافه ی نا مفهومی گیج می کندم

باد زمزمه می کند در گوشم

نمی فهمم

نمی فهمم

ماه

مدام خودش را پر می کند از دیده ها

و بعد همه را تعریف می کند

اما نمی فهمم

کسی می گفت بچه ها پاکند

                               راز هستی را می دانند

پس چرا من تا یادم میاید ، پاک نبودم ؟

پر بودم از فکر پلید

بی راز بودم

آری

بی راز

هر روز هزار بار تکرار می شوم

آنقدر شب ها خوابیده ام که گاه چندشم می شود از خواب

آنقدر خورده ام که عق می زنم گاه از خوردن دیگران

آنقدر از درد گفته ام و از عشق که بی معنی شده فکرشان

آنقدر دیده ام تو را

         و بوسیده ام تو را
                                             . . .

راستش را بگو

هنوز خسته نشده ای از این تکرار ؟

رعد و برق می زند

باد می وزد

برگ ها حرف می زنند

باران

باران

طناب های فکرم بال درآورده

آویزان شده از ابرهای سرخ

رعد و برق می زند

جرقه

آتش

فکرم سقوط کرده

من ،

زیر ِ باران

برگ های نوشته را باد می برد

درخت دعا می خواند انگار در آرزوی پرواز همیشه با دست های رو به آسمان

بی اعتنا به برگ هایش

               که باد می برد

یک لحظه نور می زد و من منتظر

به صدای خشم زمان ز آسمان

آی

باران

باران

چشم هایم را نخواه عزیزم

نگاهم را طلب کن

فکرم فرار می کند می آید پیش ِ تو

در انتظار برف زمستان

وقت پیاده روی

روی تمام برگ های خشک پا می گذارم

               - خرد می شوند -

در انتظار بادِ خزانی

یک عالمه لباس گشاد می کشم بیرون

در انتظار زنگ تو

بی حوصله می پرم از جا هر بار ،

                                 هر بار

در انتظار دیدنِ تو

خشک است نگاهِ من روی دیوار

فکرم فرار می کند و پیشِ تو می آید

پیش ِ نگاهِ سیاهت در قعر تاریکی

پیش ِ گرمای بوسه ات

                             پایان کودکی

پیش صدای خوب تو هنگام دلتنگی

فکرم رها نمی شود از تو

چه شد که رفتی باز ؟

فریاد ز  دستِ تو

فریاد

او خدا ندارد

بُت دارد

بی نهایت بت لعنتی

هدف دارد

زندگی می کند

امید دارد

و چه بهتر از من کار می کند

غمگین نیست

نگران نیست

او خدا ندارد

بت دارد

زندگی مرزی ندارد

هر چه می خواهد همان باید شود

مرز اخلاق و انسانیت رعایت می شود برایش

او بی نهایت بت دارد

بهتر از من

          یا دیگران می زیَد

هدف دارد

من ولی گمان می کنم که خدا دارم

هدف چیست ؟

بهشت ؟

احمقانه است

رضای خدای من ؟

از چه ؟

از چه ؟

اخلاق می دانم چیست ؟

دروغ ؟

غیبت ؟

          آه

مدام یکی می ترساندمان از آتش

                                      جهنم

                                      دیو

                                      خشم

مداب عذاب وجدان داریم

خودم را نمی بخشم

خدای قهرآلود

خدای خشمگین و انتقام جو

او خدا ندارد

       زندگی می کند بی هراس از مرگ

       می خواهد

       می سازد

من خدایی دارم

       می ترسم

       می ترسم

       نمی سازم

       مدام توبه می کنم

       مدام ندبه می خوانم

       می هراسم از گناه

       کاری نمی کنم

من خدایی دارم

چشمهایم جیغ می کشند و زار می زنند

دستهایم التماس می کنند

           جار می زنند

سینه هایم هوار می کشند

زبانم ولی بسته کنج ِ دهان

به دروازه ی بسته ی لبانم شده خیره :

من را چه به عاشقی

تو را چه به محبت

دستهایم را می بندم

چشمهایم را می بندم

              مبادا که حرف مگو را زنند

مرا و تو را چه به یکدیگر

                                 آری

و راه من و تو جدا شد

همان گه که تو ترکه برداشتی

همان گه که خود را فدای من و ما تو کردی

همان گه

             بلی

                  آه

لبانم غمین و دلم تکه پاره

و با خود به فکرم که پس زندگی چیست ؟

وقتی که در تو پیِ آن شدم

و وقتی که معنای سردی درت بود

من و تو به چه می رسیم آخر قصه ها ؟

و کو قصه ای ؟

       غصه بود و شب و درد و گریه

تو آن آسمان بدون ستاره نبودی

و من قصه را اشتباه آمدم

            این همه صفحه را

                         اشتباهی نوشتم

                                      و خواندم

جدا شو

که دیدارمان به قیامت

              - اگر بود -

برو قصه ی دیگری را نویس

قصه ی من تمام شد

و غصه همه صفحه ها را سیاه کرد

زندگی زنگ زد

         خورده شد

کنج اتاقم نشستم

نه ماه و ستاره

نه نور و نه خورشید

و من قعر تاریکی ِ آدمی را در این کنج ِ ساده برای خودم شرح دادم

و مادر صدا می زند :

            دخترم بیا شام . . .