از دست های گریزان باد

                                 می گریزم

از بوسه های بی تملق باران

از زمزمه ی آرام درخت ،

از سکوت برف ،

                          می گریزم

از نگاه های گرمِ خورشید ، هم

از داستان های تمام ناشدنیِ رود ، هم

از دستِ شانه نشده ی سبزِ بید، هم

                          فریاد می زنم ،

                               می گریزم

از تاریکیِ بی پایان کرمِ خاکیِ فرورفته در عمق

از تکرارِ خسته ناپذیرِ زنبور  و  مورِ گنگ

از بی هدفیِ آن ابرهای پاره پاره

از سنگینیِ کوهِ کنار جاده

                                       می هراسم

                                         می گریزم .

از فکر گذشته ها ، نفرت

از یادِ خدا ، بی منت

از دریچه ی حال ،

                        من می دوم

                              می گریزم

می گریزم به آغوشِ فردا ،

                    پُر زِ  رویا

                            خیال ،

                            امید ،

                            زندگی ،

                              مرگ ها . . .

سپیده سر نزن خواهشا

هنوز دلیل خوبی نیافته ام برای ادامه ، برای فردا

سپیده جان نیا بالا

هنوز دوره نکرده ام روزم را ، دیروزم را

مهلت خواستم از دنیا

که بایستد لحظه ای که ببینم چه گذشت...

مهلتِ ایستادن

          به عقب نگریستن

فرصت حلاجی

صبر کن خورشید

آن اعوجاج کج و معوجِ بی شکل و آزار دهنده را نیار بیرون از پشتِ ساختمان های خاکستری پوش

صبر کن

دنیای من ایستاده

کاش خورشید از پشت قله بلند اورست طلوع می کرد

تا فکر کنم

   تامل کنم

   یا فرار کنم

کاش همه شب ها شب یلدا بود

کاش همیشه زمستان بود

آهای خورشید لجباز

                                سلام ...

شب ها ، سیاهی کوچه را تصور می توانم کرد

                     بیرون نمی توان رفتن که امن نیست ...

در روز ، شلوغیِ خیابان را تصور همی توانم کرد

                                              آری چو امن نیست ...

من در میان چار دیوارِ سفید و امن

         و نرده های کشیده بر دریچه ی پهن

                    و درب های آهنیِ پوشیده از قفل ها و بند ،

          آبیِ آسمان را

                          شاید

                                 همی تصور توانم کرد

                 آری که گفته اند

       همرنگ چشم عروسک بیگانه ام

                              شاد و درخشانست .

دشت و دمن پُرِ سبزی و کفشدوز

                  - هنگام پاک کردن سبزی -

                                 آزاد کردن لکه ی سرخ  در قاب پنجره ...

آوازِ آب ،

         آواز ِ ریزش آب و گذارِ رود

                     وقتِ زدودن لک های چرب و خیس ...

پاکیِ شورِ آبیِ دریا

                  وقتِ نگاه بر حباب های ریز ...

آتش و شورِ جرقه هنگام رعد

                 در وقت پخت و پز ...

رنگ و نمایش جنگل و دشتِ سبز

                   هنگام کار ساده ی سوزن و دست ...

آری به چار دیوارِ بی دریچه ی امنی زنجیر گشته ایم

             همچون ترانه ای

                        روی لبِ مردان

                                        لبریز گشته ایم ... .

شب

گریه ی نی نی چشم هایم آرام نمی شود

آسمان همراه شده با من

فهمیده ام

       - گمان کنم -

ستاره ها ، آن ذرات روشن معلقِ در هوا نیستند

چراغ های ستون هایی اَند که آسمان را نگه داشته....

متوجه شده ای که چقدر ستاره ها کم شده اند در این جا ؟

فکر می کنم به همین خاطر است که احساس می کنم آسمان آمده پایین

انگار دارد له می کندمان

امشب آسمان غرید

و بالا آورد تمامٍ آنچه دیده بود این روزها

آسمان همراه شده با من

بالا می آوریم آنچه دیده ایم

                     آنچه شنیده ایم

                     آنچه گفته ایم

ولی سبک نمی شویم

آسمان آمده پایین تر

خفگی نزدیک است

دستم را بلند می کنم :

            آخ آسمان ...

                                         اون شبِ بارونی....

کندمشان

تمام عکس های مناظر و درخت ها را

و نقاشی پنگوئن های کوچک را

و عکس ببرِ ماده و بچه اش را کندم

دیوار خالی شد

با جای زخم چسب ها

               مثل قلب تکه تکه ی من

چقدر میان اتاق خالی نشستن خوب است

چقدر فکرِ این که تعلق نداری به هیچ جا بد است

چقدر فکر این که دوست نداری و دوستت ندارند وحشتناک است

چقدر فکر کودکی هایم تلخ است .

معلممان می گفت : زندگی کردن خوب است

                               هدف داشتن خوب است

                               خانواده خوب است

                               دوستِ پسر نداشتن خوب است

                               دروغ نگفتن خوب است

                               درس خواندن خوب است

                               نمره ی بیست بهتر است ...

چقدر زندگی سخت تر شده از آن موقع

فکرم آشفته ست ...

حالا همه از اقتصاد حرف می زنند

               از سیاست

               از آمریکا

               از اسرائیل

               از عراق

               از ایران

               از فوتبال

حالا همه چیز بد شده

حالا هیچ چیز خوب نیست

حالا خیلی ها  پول ندارند

                     خانواده ندارند

                     دوست ندارند

                     مدرسه ندارند

                     غذا ندارند

حالا همیشه با غصه سرم را به علامت نَه جلوی پسرک فال فروش بالا می برم

حالا صحنه های آدم های متلاشیِ فلسطین را که می بینم ،

             چشم هایم را می بندم و چایم را جرعه جرعه سر می کشم

حالا تصادف که می بینم لبخند می زنم

دروغ می گویم

بی هدف ، پرسه می زنم

سخت

         زندگی می کنم

چقدر زندگی ما بد شده   آی          آسمان

کاش آنقدر می باریدی که مرا و دیگران را در این سرزمین آب می برد

تا حداقل خاکِ خوب و مهربانش نفسی بکشد

آخ آسمان

نگاه می کنی و می تابی و انگار نه انگار که بچه ی کوچک همسایه زیر مشت و لگد پدرش جان داده

و انگار نه انگار که زن بی سواد کوچه پایین با چادرش توی صورتش را سفت می گیرد که کبودی زیر چشمش پنهان بماند از دیگران

انگار نه انگار که کسی مرده

                       کسی خودش را کشته

                       کسی برای فرار ، معتاد ، گوشه ای خفته

                       کسی کتک خورده

                      کسی دزدی کرده ، تجاوز کرده ، آی

آی ابرها

صورت آسمان را بپوشانید

انگار هیچ کس خجالت نمی کشد از دنیا

دستهایت را که دورم حلقه می کنی

موهایم را که غرق بوسه می کنی

لبانم را که می بندی ، در گوشم که به زمزمه­ای می خندی ،

فراموش می کنم که دروغ می گویی

دستهایت را که بر بدنم می کشی آرام

روزم را که یکی می کنی با شام

خسته­ام که می کنی آن­گاه

از یاد می برم فریب­هایت را ، آه...

می نشینم روی سکوت لحظات و غرق خیال می شوم

فراموش می کنم خودم را

                               پُر از نیاز می شوم

می گویی عشق نیست ، شهوت است ؛

شهوتِ بی پایانِِ تن­هامان

لذتِ با هم بودن قلب­ها و دست­هامان

در هم آمیختن ران­هامان

و پس چیست آن حسّ پر از محبتِ دل­مان

یا دلِ من ؟

نمی دانم . بگو که تو هم دوستم می داری

بگو که تو به من نیاز داری

                            داری ؟

نگو

هیچ نگو پس

                گوش­هایم بستَه ست

می بوسمت به آرامش که :

                         لبانت بستَه ست .

ناگهان فردا شد و من مثل دیروزم

 نه شاخی و نه برگی ، نه گلی و نه درختی

مثل کاهی ،

           بی هدف ،

                     دنبالِ باد

مثل اشکی ،

          بی صدا ،

                    افتاده بر خاک

صدایت می کنم :

    من مثل دیروزم و تو فردایی و پر از امیدی

نگاهت می کنم :

   من ساکتم ، تو شادی و سرشاری از آواز پیروزی

بسانِ آن شکارِ تیر خورده بر زمین افتاده ام

                            می جویمت در بالاترین جای نگاهم

                                          نیستی تو

                                          نیستی ...

آری

و من مُردم همان دَم که تو خندیدی و من بر خاک افتادم

و تو رفتی همان لحظه ، همان دم ، در همان اوقات که

                 من ،

                 بی صدا ،

نامِ تو را در گوشِ سردِ خاک

                                 می خواندم

ببین من را که بی تو باز ، می مانم

   و می فهمم

             که هرگز

                    هیچ کس

        من را نخواهد دوست داشت

من

  بسان یک تنفر

                 مثل یک غصه

                              مثال گریه ها هستم

   و شاید

صبح یک روز قشنگ و گرم

                  جان دادم و دنیا سبز خواهد شد همان گاه

و روح من

   - اگر باشد -

        به جایی سرد و تاریک و سیاه و ساکت و مسدود

                                                       پا خواهد گذاشت

تا روح تو را و دیگران را نیز

                       آن موقع

                                نیازارَد .

من همان غمگینیِ شب های سردم

                                 می روم

                                     آری

              و تو آزاد خواهی شد زِ من

لیکن کمی ،

            آری

             تو اندک مدتی صبر و صبوری پیشه کن

                              من را تحمل کن

                                      و آنگه

بعدِ من شادی کن و آزاد باش

           اندکی فرصت به من ده

                         بعدِ آن ،

                            بی من ،

                                    تو شاد ، آرام باش ...

آن روزها چه خوب بود

آن روزها که فکر می کردم آسمان آبی ست و شب ها تیره می شود .

آن روز ها فکر می کردم دنیا زیباست و گاهی زشت می شود .

آن روزها ، همه خوب بودند ،

                                       مگر این که خلافش ثابت شود ...

امروز ، ولی

آسمان سیاه است .   خورشید ، دروغِ بزرگِ زندگیِ من است

                                                                 زندگیِ ماست .

زشتی و زیبایی را من تعیین می کنم .

دیگر هیچ کس ، هرگز ، خوب نیست .

خوب ترین ها ، بزرگ ترین خیانت ها را می کنند و

                      نزدیک ترین ها ، بدترین سو ء استفاده ها را ... .

فراموش نمی کنم .  نمی توانم    اگر چه می خواهم .

قلبم تیر می کشد و نفسم سخت بالا می آید .

از غریبه ها دوری کن

از نزدیکان جدا شو .

اعتماد

            گویا

                   احمقانه ترین حرف بشر است .

می شنیدم

        آه آری

             می شنیدم سازِ باران را

                    نرم نرمِ مهربانش را

                                            زِ پشتِ چشم های تو

شنیدم حرفِ جنگل را

            میانِ انبُهِ موهای تو

                    - این حجم تاریک -

و بوسیدم تمامِ نرمی و سرمای برف را

                                 بر لبانِ بسته ی تو

من کویرم

               مهربان

                         حالا ،  تو سبزم کن

دستهای سرد خود را بر تنم بگذار

                                      لَمسم کن

که آرامش ،  به خوبی بود و

                             هست و نیز ،

                                    خواهد بود ...

نگو مرا چگونه می خواهی

نگو

که خوب می دانم

نگو که چون عروسک احمق

                                  خموش

                                     ساکت و

                                                   زیبا

نگو که مرا مثل سیب

                          سرخ و مهیا

نگو که چون صورتکی

                        شاد

                           بی رویا

نگو که مثل همان

اسب پیر می خواهی

نگو که می دانم

نگو که بیهُده آواز عشق می خوانی

نگو که ساده ام و گول ترا خوردم

نگو که منِ ساده دل به عشق تو افتادم

نگو که آن همه لبخند و بوسه

                                      بیهُده بود

نگو که دخترکِ احمق

                              چقدر

                                        صادق بود

نگو که عشقِ من و تو

                          یک عشقِ باطل بود

نگو

که هق هق هر شبم برای تو بود

نگو

که خنده و نفس کشیدن من برای تو بود

نگو

که قلب شکسته ام چو بید می لرزد

نگو

که مردمک چشم من پیِ تو

       در این سپیدیِ بی انتها

                       چه می رقصد

نگو فریب خورده ام

نگو

نگو

نگو غریب ماندم و تنها

                           نگو

                            تو

                             نگو